Fibromialgia — wyzwanie nie tylko dla reumatologa

4 grudnia 2017, Odsłon: 1235

Fibromialgia — wyzwanie nie tylko dla reumatologa

Dzisiejszy wpis postanowiłam poświęcić chorobie, z którą — jako reumatolodzy — dość często mamy do czynienia, zarówno w poradni, jak i na izbie przyjęć. Mowa o fibromialgii; schorzeniu, które należy do grupy chorób reumatycznych tkanek miękkich i którego etiologia jak dotąd pozostaje nieznana.

Szacuje się, że na dolegliwości związane z fibromialgią skarży się 2–4% populacji. Ośmiokrotnie częściej dotyczy ona kobiet, szczególnie rasy białej, w wieku 35-55 lat, ale może dotknąć także nastolatki oraz osoby w wieku podeszłym. Z najnowszych badań wynika, że ryzyko wystąpienia tej choroby rośne wraz z poziomem wykształcenia i częściej skarżą się na nią osoby z wysokimi ambicjami, narażone na przewlekły stres.

W obrazie klinicznym dominuje uogólniony ból mięśniowo-szkieletowy, który ma charakter przewlekły i może zmieniać swoje nasilenie oraz umiejscowienie. Poza dolegliwościami bólowymi występują także inne objawy: zaburzenia snu, przewlekłe zmęczenie, zaburzenia lękowe, skłonność do depresji, zaburzenia pamięci i koncentracji, migrenowe lub napięciowe bóle głowy, a także dolegliwości ze strony układu pokarmowego, na przykład zespół jelita drażliwego. Objawy te często nasilają się pod wpływem stresu, ale także zmęczenia, wyczerpującej, ciężkiej pracy czy nawet zmiany pogody. Przewlekły ból, z którym zmaga się pacjent chorujący na fibromialgię, powoduje znaczne pogorszenie jakości życia, a także może prowadzić do wystąpienia zaburzeń psychicznych i emocjonalnych, a także problemów w relacjach partnerskich i rodzinnych. Stąd tak ważne jest szybkie postawienie prawidłowej diagnozy, a następnie włączenie właściwego, interdyscyplinarnego leczenia.

Dotychczas w rozpoznaniu posługiwano się kryteriami American College of Rheumatology (ACR) z 1990 roku, w których poza występowaniem przewlekłego, uogólnionego bólu uwzględniano również obecność charakterystycznych punktów tkliwych, jednak obecnie stosowanie są wytyczne z 2010 roku, w których badanie punktów uciskowych nie zostało ujęte.

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE FIBROMIALGII (wg ACR z 2010 roku)

Celem leczenia fibromialgii jest przede wszystkim poprawa komfortu życia, zmniejszenie bólu oraz złagodzenie objawów towarzyszących. Ważna w tym aspekcie jest rozmowa z pacjentem, wyjaśnienie istoty choroby, gdyż pozwala to na zmniejszenie lęku związanego z odczuwanymi objawami. W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki przeciwdepresyjne, głównie amitryptylinę (w dawce 10–50 mg/dobę), ale także duloksetynę (30–60 mg/dobę) oraz leki przeciwdrgawkowe: pregabalinę (150–450 mg/dobę) czy gabapentynę (1200–2400 mg/dobę). Okresowo, gdy ból mięśniowo-szkieletowy ulega nasileniu, można stosować niesteroidowe leki przeciwzapalne, paracetamol lub słabe opioidy, na przykład tramadol. W przypadku bezsenności można także na krótki okres dołączyć leki nasenne. W leczeniu pozafarmakologicznym niezwykle ważną rolę odgrywają ćwiczenia aerobowe. Naukowcy z Norweskiego Instytutu Zdrowia Publicznego w Oslo, na podstawie przeprowadzonej metaanalizy 13 randomizowanych badań, stwierdzili istotną statystycznie poprawę u chorych po zastosowaniu ćwiczeń aerobowych. Uzyskano zmniejszenie nasilenia bólu, odczuwanej sztywności oraz zmęczenia. Dobre efekty obserwowano również po zastosowaniu krioterapii ogólnoustrojowej, balneoterapii i kompleksowego leczenia uzdrowiskowego. Warto również sięgnąć po różne metody psychoterapii, na przykład terapię behawioralno-poznawczą, trening autogenny czy metody medytacyjne.

P.

Zaloguj się, aby dodać komentarz.
Katarzyna Jurkowska

W wielu artykułach odnośnie fibromialgii szczegółowo podane są leki, którymi leczeni są pacjenci. Dziwne jest, że bardzo często pacjenci otrzymują diagnozę fibromialgia, żadnego leczenia, dalej muszą sobie radzić sami.

Nadchodzące wydarzenia